Poëzie

Flevo Sapiens

Lelystad, 8 december 2017 – Wie zich wil verdiepen in de geschiedenis van onze polder Wieringermeer kan onder andere terecht in de archieven van erfgoedcentrum Nieuw Land.  Op de jaarlijkse Vriendendag sprak stadsdichter Thomas Gerla het gedicht Flevo Sapiens uit. Over onze ontstaansgeschiedenis, met een kwinkslag. Ons Genootschap kreeg toestemming voor het publiceren van zijn speciaal voor deze dag gecomponeerde vers. Thomas Gerla – Flevo Sapiens  

De dijk, de zon en Vasalis

  Wieringerwerf, 1 november 2017 – Een stralende morgen, gewoon een paar uur helpen met tarwe zaaien, op kavel M29 aan de Schervenweg, vlak bij de dijk. De grond viel mooi en de machines liepen gesmeerd. De ploegsneden werden omgetoverd tot een vruchtbaar zaaibed waarin de Benchmark, een hedendaags wintertarweras, een goede start kan maken voor een rijke oogst in 2018. Het wachten was op het moment dat de zon

Kunstenaars Cora Vries en Mariet Lems maken indruk met Rode deken

Wieringerwerf,  8 september 2017   –  De hele maand september is de hal van De Cultuurschuur het decor van de kunstwerken en poëzie van Cora Vries en Mariet Lems. Bij binnenkomst aan de balie van de Cultuurschuur valt het oog gelijk op de portretten. Gezichten van de nadenkende mens, van de zorgelijke mens, van mensen die de passanten voorzichtig uitnodigen om het werk van Cora en Mariet in alle rust

Herfst

  Hier is geen tijd, alleen maar regen Druppels eeuwigheid op ruiten, modder wegen grijzig groen Hier is geen tijd, alleen maar regen Zware zoete geur van kuilgras, vallend blad in vermiljoen Natte voren in het bouwland, grauwe ganzen keren weer Strijken op het weiland neer Hier is geen tijd, alleen maar regen   Najaarsstormen geselen de bomen keer op keer Scheuren alle bladen los en slaan ze ergens neer

De schrijvende machine

Wieringerwerf, april 2017 – De polder ziet er weer veelbelovend uit. De tulpen bloeien uitbundig in vele kleuren in een strak rechtlijnig patroon (á la Mondriaan) en de vroegste uien regelen al. Het zaai- en pootwerk vordert in alle rust onder prima omstandigheden. Maar de onbegroeide percelen vormen nog de meerderheid, het is wachten op al dat groen dat zeker komt. Nu zie je nog merendeels grijs GPS-gestuurde landbouwgrond, de strakke

Kieviten, goede reis!

  Vanuit mijn trekkercabine zag ik op kavel L66 in de Wieringermeer een grote vlucht kieviten neerstrijken. Het was net alsof ze gingen zitten wachten op enkele laatkomers alvorens af te reizen naar hun winterverblijven in Afrika. Die kavel leek met al die drukte net de vertrekhal van Schiphol alleen de kieviten hadden geen handbagage bij zich, onderweg moesten ze hun leeftocht opscharrelen. Denkend aan hun verre reis herinnerde ik

Guido Gezelles ‘Twee horsen’ is ode aan onze dienstbare paarden

Paarden waren eeuwenlang onmisbaar voor het boerenbedrijf.  Voor de ontwikkeling van onze boerderijen in de jaren dertig en veertig was dat niet anders. Rein Koolen brengt het ‘Twee Horsen’ van Guido Gezelle opnieuw onder de aandacht.  Een horse is een paard in het Engels. Zo leren we het nu. Het gedicht van Guido Gezelle laat zien dat onze taal dat woord ooit ook kende met dezelfde betekenis. Gezelle schreef Twee

Ze noemen me een stolp

Liesbeth Bekema – Jorink droeg dit gedicht voor tijdens de voorstelling ‘100 jaar Droge Voeten in de polder’ op 16 juli 2016 in de Cultuurschuur. De theatervoorstelling is gemaakt door senioren 60-plus uit de Wieringermeer en Anna Paulowna. ‘100 jaar Droge Voeten’ is een project van Stichting Cultuur binnen de dijken. De ouders van Liesbeth, de familie Jorink, woonden op het moment van de onderwaterzetting van de Wieringermeer aan de Noorderkwelweg.

Water, water, oneindig veel water

Ineke Swier schreef dit gedicht en droeg het voor tijdens de voorstelling ‘100 jaar droge voeten in de polder’ op 15 en 16 juli 2016 in de Cultuurschuur. De theatervoorstelling is gemaakt door senioren 60-plus uit de Wieringermeer en Anna Paulowna en is een project van Stichting Cultuur binnen de dijken. Ineke Swier moest in april 1945 met haar ouders en broers en zussen vluchten voor het water. Op deze

Ode aan de Maaier: de zee heeft hier afgedaan, het land is gekomen

Op 30 september 1941 nam de bevolking van de Wieringermeer in Middenmeer, in de Beurszaal, op poëtische wijze afscheid van de Wieringermeerdirectie. Op het programma stond, naast de gebruikelijke speeches, een toneelschets met als titel: ‘Het Standbeeld’. In een gedicht werd het plan voor een blijvende herinnering aan de pionierstijd gelanceerd: een gedenkteken zou verrijzen, een maaier, geplaatst op een sokkel hoog boven het maaiveld. De Wieringermeerbode schreef een prijsvraag